سينه بسوزد از وداع ياران

سنگ بخشکد در دل بيابان

آتش خشمم نعر مي‌کشد

از نا رفيقان

و اينک يک باران

است که مي‌تواند

شعله‌هاي خروشان نفرت مرا

به آرامي خاموش کند

و من را از آينده‌اي بد دور سازد

گاهي با خود فکر مي‌کنم

که بايد او را مي کشتم

گاهي به آن مي‌انديشم که بايد

او را نگاهي نمي‌کردم

و آرام از کنارش مي‌گذشتم

افسوس که چنين نکردم

اما او را به خداي احد و واحد واگذار کردم

تا بستاند آن حقي را که از من گرفته شد

و هما نا اين بهترين تصميم است

يا حق

شعله خشم تقديم به کسي که قلب آرام من را به آتش کشيد