تو را ديد شبي چوپان ز صحرايي دوان
ز دستت چراغي و توشه ناني وعريان

به ديده زصد دل روانه گشت ز دنبال تو

تا که رسيد زبرکه‌اي که فتاده‌ اي تو

دست برداشت و ز آبت بيرون راند

با دست خويش رخساره‌ات را پاک داد

چو خشک بگشت جامه سرخت اين خوش گوشت

نگاهي بر افکند ز قد و اندازه و ناب گوشتت

بگفتا ز تو اي زيبا روي صحرا چون کني؟

ز اين بيابان و برکه آب راه چه کني؟

بگفتم که مرا پدري استوار بود

ز ناگه بادي بيامد و نوک زاغ بچه‌اي ناچار بود

بيافتادم من اندر اين برکه که از پدر بگذشتي

دور ماندم ز دست و شاخ برگهايش روانه بيابان گشتي

بدين سان بود که بر پشت تکه سنگي ايستاده داشتي

تا که تو آمدي و مرا ز آب برداشته‌اي

چوپان نيم دوري ز دور آن گهر باز بزد

بر نگين احوالش و نازي ز غم رخساره زد

به ناگاه بديد کز کدف او آيد قطره خوني

بگفتا چه آمده بر سرت اي ليلي؟

بگفتم در راه بودم که آمد ز سويم يک قناري

بهر بوسه‌اي و شد خراش کتفم براي قناري

حال تو نيز خواه بوسه‌اي بر من بيانداز

خواه مرا رهايم ده در اين رود و راهي‌ام انداز

چوپان  ز آغوشش کشيد، سيب

بگفتا آخرين وداع بهر آن سيب

گر ز تو بوسه‌اي من کنم چيزي نماند نزد تو

دانه‌هايت را مي‌کارم از بهر ياد تو

يا حق

شعر سيب تقديم به دوستان عزيز و جديدي که

 در سايت دوره در بخش مشاعره پيدا کرده ام

اميدوارم که از اين احساسات دروني من خوششان بيايد

***************

با تشکر از حضور شما در  کلبه حقير من